صبح وقتی داشتم وسایل کیفم رو جا به جا میکردم ، دفترچه حیوون رنگیِ شعرم رو دیدم و یه نگاهی بهش انداختم. یه شعر از نرودا بود که خوشم میومد ازش و خوندمش همون موقع.

عصر هم یکی دیگه همون شعر رو برام خوند.

 سلام. من میخوام تو این پست به ارشاد افتخار کنم. ممکنه بگید مگه تیم ملیه ؟! نه نیست. این ارشاد نیکخواه ، یه بدعت گذاره.میدونم هستن کسایی که افتخار کردن به ارشاد وظیفه اوناست اما منم اندازه خودم میخوام افتخار کنم دیگه.این پست رو میخواستم یکی دو روز پیش

یکشنبه 28 خرداد 1396 ساعت 18:34 رو به روم ، یکی از خفن ترین آرتیستایی که میشناسم نشسته بود. آره.

پنجشنبه 18 خرداد 1396 ساعت 20:37 اگه از گم شدن نمیترسیدم و میتونستم تنها باشم ، اونقدر جیغ میزدم تا از حال برم.

سهشنبه 9 خرداد 1396 ساعت 19:12 میگه نشون بده تو چه حالی هستی ، یه دست و اینا نباش. البته دفعه پیش گفت اینو.

خواب دیدم رفتیم یه خونه خیلی خیلی کوچیک که پله میخوره میره بالا ، یه اتاق کوچیک دست راست و همین. در حدی کوچیک که حتا نمی تونستم بایستم رو پاهام. انگار داشتم خفه میشدم. تنها امکانش هم این بود که با یه ایستگاه مترو که نمیدونم چی بود ، فاصله خیلی کمی داشت. خفگی بود بیشترین حسی که یادم میاد و پسری که دلیوری یه رستوران بود و دوستم داشت.

_

گذاشتم برای سه سال دیگه. مگه اینکه معجزه شه.

این باتلاقی که ساختم ، که با کوچکترین لغزشی ، فرو میرم...

همیشه یه راه فراری برام بود. چیزی که با فکر کردن بهش کلهم گرم میشد، میتونستم از خیابون رد شم ، یا چشمام رو ببندم و بگم مهم نیست ، تو به خواست خودت اینجایی.

نمیدونم کی بود ، چه روزی بود و خورشید کجای آسمون بود که اینطوری شدم.

کسی از آینده خبر نداره اما اینطور که بوش میاد ، چیز جالبی نیست. منظورم اینه که زندگی رو هر مدلی که نگاه کنی غم انگیزه، زاویه دید و اینجور چیزا چرنده.

کلهم رو گرم کردم به این راهه.

شقایق یکی از سال بالایی ها بود. پارسال همین موقع ها موتور میزنه بهش و میره تو کما. دیروز تولدش بود. امروز رفت.

چجوریه؟

کاش میتونستم روزای زندگیمو بدم بهش.

شقایق عزیزم امشب ، شب اولیه که نیستی. واقعن نیستی. دیگه امیدی به برگشتت نیست. رفتی. تویی که میتونستی بهتر از خیلی های دیگه زندگی کنی  و هنوز آدما و اتفاقای زیادی منتظرت بودن ، رفتی. عکسات رو میبینم ، پست های پارسال بچه ها که همه چقدرامیدوار بودیم و از

فقط میبینی وای چقدر فرق بعد میبینی اینا که مثل من نیستن و کم کم فاصله میگیری و اونقدر میگیری که کلن کسی رو کنارت نمیتونی تحمل کنی بعد یکی دیگه رو میبینی که حالش ناجوره و فکر میکنی این میتونه دوست خوبی باشه بعد میبینی ناجورتر از توعه و تو هی سعی میکنی حالش رو بهتر کنی اما این کار غلطه چون تو نباید ناجی باشی و کسی رو نجات بدی اما اینو نمیفهمی چون خیلی بچه ای هنوز اما بعد از اون میفهمی و دوباره روز از نو و روزی از نو اما میدونی چیه ؟ دیگه نمیشه.

جمعه 5 خرداد 1396 ساعت 01:03 امروز یا بهتر بگم ، در واقع دیروز ، عالی بود. عااااالی.

شنبه 6 خرداد 1396 ساعت 13:03 روز خوبیه.

شنبه 6 خرداد 1396 ساعت 23:04 تو یکی از آدم هایی هستی که بهش معتقدم.

این همه زندگی ناهوشیار و سراپا تسلیم.

تو نیز از آنِ شبی:

بیارام ، رها کن خود را ،

تو سپیدی و تنفسی

ضربانی ، ستاره ای جدا افتاده ای

جرعه و جامی

نانی که کفه ترازو را به سوی سپده دمان فرو می آورد

درنگ خونی تو

میان اکنون و زمان بی کرانه.

تولدت مبارک بالی.

برات آرزوی شادی و شادی و شادی و شادی دارم.

دوست خوب من.

از اول میخواستم برم اینور ، بعد وسطش شک کردم. اما آخر سر رفتم همین سمت و گس وات؟؟؟ سرخو رو دیدم.:))

نتیجه اخلاقی : همون چیزی که از اول انتخاب کردی. همین سمت همین سمت.